5.4 Ssubcultuur en culturele identiteit

De jaren zestig

Hoewel rock-'n-roll van de Europese radiostations werd geweerd, kon de groeiende populariteit ervan onder jongeren niet worden tegengehouden. The Beatles waren de eerste Europese groep die de Amerikaanse markt veroverden. Hun eclectische stijl, met invloeden varierend van Tin Pan Alley repertoire, rock-'n-roll en zwarte soul tot Amerikaanse folk en zelfs Indiase muziek, veroorzaakte een tot dan toe ongekende populariteit. In 1964 was 60% van de platenverkoop in Amerika van Europese producties. Mede door Bob Dylan (1941), die de folk vernieuwde door er sociaalkritisch repertoire aan toe te voegen, draagt populaire muziek in hoge mate bij aan de culturele identiteit van de naoorlogse generatie die grote invloed heeft op de culturele en politieke ontwikkelingen in de jaren zestig.

Nadat The Beatles in 1970 als groep ophielden te bestaan bleven zij voor veel progressieve rock bands een model voor het ontwikkelen van hogere artistieke ambities. Veel songs waren langere doorgecomponeerde stukken in een virtuoze gitaarstijl. De eerste naoorlogse economische crisis (in 1973) met hoge werkloosheidscijfers in Europa veroorzaakte grote ontevredenheid met het establishment (inclusief de rockelite), wat in Engeland leidde tot de opzettelijk ruige en stadse punk, de eerste rock-'n-rollrevival.

Muziekvoorbeeld: The Beatles: Lucy in the Sky with Diamonds (1967); door de instrumentatie en geluidseffecten was het destijds onmogelijk deze songs tijdens concerten uit te voeren.

Bob Dylan als jonge troubadour

Op hetzelfde moment ontwikkelde de funk, de spreekbuis van de zwarte burgerrechtenbeweging in Amerika (met als belangrijke figuur James Brown [1933-2006]: Say it loud, I'm Black and I'm ProudE[1969]), zich in de meer gepolijste vorm van dansmuziek disco. Aanvankelijk vooral in trek in clubs bezocht door homoseksuelen en zwarten (randgroepenE, werd disco door de Bee Gees (als blanke heterogroep) toegankelijk gemaakt voor een groot publiek met de film Saturday Night Fever (1977). Wederom was zwarte muziek pas acceptabel voor een breed publiek na te zijn nagemaakt door blanke musici (in dit geval de Bee Gees).

Muziekvoorbeeld: Chic: My Secret Lover (1979)